June 25, 2024

डक्रसको छोटो परिचय

सदानन्द अभागी
 रेडक्रस संस्था एउटा बहुहीतकारी मानवीय संस्था हो । यसको स्थापना ईस्वी सम्वत १८६३ मा हेनेरी ड्युनाबाट भएको थियो । यसको मुख्यालय जेनेभा स्विजरल्याण्डमा छ । यस संस्थाका  संस्थापकको बारेमा केही जानकारी लिन राम्रो होला । हेनेरी डुनान्टको जन्म ईस्वी संवत ८ मे १८२८ मा व्यपारी जीन–जैक्स ड्यूनेन्ट र एंटोनेट ड्यूनेंट–कोलाडोनका जेठा छोराको रूपमा भएको थियो  । उनको परिवारलाई कैल्विनवादीको रूपमा चिनिन्थ्यो । यिनको परिवारलाई जेनेभा समाजमा महत्वपूर्ण रूपमा लिइन्थ्यो । उनका माता पिता पनि समाजसेवी थिए । । हेनेरी ड्युना पनि व्यपारी थिए । उनलाई स्विस व्यपारीको रूपमा मात्र चिनिदैन थियो । उनी एक सामाजिक कार्यकर्ता पनि थिए । फ्रान्सेली अल्जेरिया र ट्युनिसियामा व्यपारगर्ने उनको रुचि  थियो । १८५९मा नेपोलियन ३सँग भेट्न जाँदा उत्तरी इटालीको सोलफेरिनको युद्धलाई दख्ने मौका मिल्यो । यस युद्धमा घाइते भएका सिपाहीहरूप्रति कसैको ध्यान गएको थिएन । घाइते सिपाहीको कारुणिक पीडालाई देखे र उनको मनमा दया पलायो । स्थानीयहरूलाई सहायताको लागि अनुरोध गरे । स्थानीय महिला र उनी प्राथमिक उपचारमा लागे । यसपछि उनी जेनेभा फर्के र आफ्नो यो घटनालाई 'ए मेमोरी अफ सेल्फिनेरो " उनको कितापमा समावेस गरे । यस कितावमा उनले घाइते सिपाहहरूलाई कुनै भेदभावविना  राहत प्रदान गर्नु पर्छ भन्ने धारणा राखे ।  संगठन बनाउन पर्ने धारणा उनमा पलायो । यसरी १८६३ मा अन्तराष्ट्रिय रेडक्रस सोसाइटीका स्थापना भयो ।  १८६३ अन्तराष्ट्रिय रेडक्रस संस्थाको स्थापना गरेर रेडक्रसका संस्थापक बने । उनले यस क्षेत्रमा राम्रो काम गरेवापत १९०१ मा पहिलो शान्ति नोबेल पुरस्कारबाट सुसोभित पनि भए ।  ।
उद्देश्य – यसको मुख्य उद्देश्य युद्ध वा विपदमा परेका मानिसलाई राहत उपलब्ध गराउनु हो ।
नेपाल रेडक्रस सोसाइटी – नेपालमा रेडक्रसको स्थापना १९६३मा भएको थियो । संस्थापक राजकुमारी प्रिन्सेप शाह हुनुहुन्थ्यो । यसको उदेश्य पनि अन्तराष्ट्रिय रेडक्रस सोसाइटीकै सरह मानवीय सहायता नै हो ।  आज यसको विस्तार नेपालकै ७७ जिल्लामा नै भएको छ ।
रेडक्रस अभियानका सिद्धान्तहरू–
मानवता, निष्पक्षता, तटस्थता, स्वाधिनता, ऐच्छिक सेवा, एकता र विश्व व्यापकताको आधारमा यो संस्थाका मूलभूत सिद्धान्तहरू रहेका छन् । यिनै सिद्धान्तको आधारमा रेडक्रस संस्थाहरू चलिरहेका छन् ।
रेडक्रसले गर्दै आएका कामहरू – "जहाँ दुःख त्यहाँ रेडक्रस" नाराको साथमा अगाडी बढेको रेडक्रस संस्था एउटा मानवीय संस्था हो । यसले भेदभाव रहित दुःखमा परेका सबै मानिसलाई निष्पक्ष सेवा गर्दछ । सर्वप्रथम रक्तदान महादान नारामा आधारित रहेर रक्तदान कार्यकर्म व्यापक रूपमा सञ्चालन गर्दै आएको छ । रगतदान गर्न त्यति सहज छैन । स्वस्थ मानिसको रगत नै संकलन गर्नु पर्छ ।  सबै मानिसको रगत एकै समुहको हुँदैन । त्यसो हुँदा यसरी विभिन्न समुहको रगत सञ्कलन गरेर रक्त अभावमा मृत्युशैयामा पुगेका मानिसलाई समुह मिल्दो रगत रेडक्रसले उपलब्ध गराएर मानिसलाई जीवनदान गर्दछ  । यो एउटा महत्पूर्ण काम हो । रक्तको अभावमा मानिस अकाल मृत्युवरण गर्न पर्दैन । खास गरेर रक्त कमी भएका विमारीलाई रगतको खाँचो पर्दछ तापनि अपरेशन गर्दा, दुर्घटनामा परेका व्यक्ति, क्यान्सरका पीडित आदिलाई अरू विमारी भन्दा बढ्ता रगतको खाँचो पर्दछ । नेपाल रेडक्रस सोसाइटी रक्तदान कार्यक्रम सञ्चालन गर्ने एकमात्र अधिकारिक संस्था हो । यो सन १९६६मा स्थापना भएको हो ।
एम्बुलेन्स सेवा उपलब्ध गराउनु – बाटो भएको क्षेत्रमा रेडक्रसले एम्बुलेन्स सेवा उपलब्ध गराएर बिरामलाई हस्पिटन पु¥याउने काम पनि गर्दछ । यो पनि महत्वपूर्ण काम हो । यसबाट विमारीहरूले सुविधा जनक रूपमा हस्पिटल पुग्दछन्।
दैविक या प्राकृतिक प्रकोप – नेपालमा प्राकृतिक प्रकोपबाट धेरैले जान गुमाउनु परेको छ । तराईमा गर्मी समयमा तातो हावा चल्छ । जस्लाई लू भन्ने गरिन्छ । यसबाट पनि मानिसहरूको मृत्यु भएको पाइन्छ । वर्षाको समयमा तराईमा डुवान र पहाडमा बाडी पैरोको कारणले गर्दा धेरै मानिसको ज्यान गएको पाइन्छ ।  पहाड तथा तराईका जङ्गलमा  आगो लाग्ने चलन र घर गोठमा लाग्ने आगोको कारणाले पनि धनजनको क्षती पुगेको पाइन्छ ।  शीतलहरले पनि मानव जीवन तथा पशु पंक्षीको स्वास्थमा ठूलो असर पार्दछ । भू–कम्पबाट पारेको क्षती आदि यस्तो अवस्थामा रेडक्रसले ठुलो सहयोग गरेको पाइन्छ । हुनत धेरै संस्थाहरू विपद व्यवस्थापनमा जुटेका छन् तापनि रेडक्रसको काम प्रभावकारी देखिन्छ । स्वास्थ सेवा ,प्राथमिक उपचार जस्ता स्वास्थ सेवाबाट मानिसले सहयोग पाइरहेका हुन्छन् ।
स्वास्थसेवा विविध कार्यक्रम–   रेडक्रसले समुदायको हितको लागि प्राथमिक उपचार, मोतिया विन्दुको अप्रेशन, स्वास्थ हेरचाह, समुदायको क्षमता अभिबृद्धि ,आदि काम गरेको पाइन्छ ।  नेपाल रेडक्रस सोसाइटीले सन १९९० देखि मध्यपश्चिमाञ्चल (कर्णाली प्रदेश) मा आँखा हेरचाह केन्द्र (सुर्खेत, दैलेख, जाजरकोट र बर्दिया) र स्विस रेडको सहयोगमा आउटरिच कार्यक्रम मार्फत आँखाको हेरचाह सेवालाई प्रमुख अंगको रूपमा व्यवस्थापन गर्दै आएको छ । सामुदायिक विकास कार्यक्रममा खानेपानी तथा सरसफाई, समुदायिक स्थिरता, मानवीय मूल्य , संचार, लिङ्ग र समावेशी करण, संस्थागत विकास, सामान्य सेवा र समन्वयको क्षेत्र,  जुनियर र युवा रेडक्रस कार्यक्रम , मानव संसाधन विकास, वित्तिय स्रोतको व्यवस्थापन आदि कार्यक्रमहरू रेडक्रसले सञ्चालन गरेको देखिन्छ ।
रेडक्रसले गरेका महत्वपूर्ण कार्यक्रमको जति वर्णन गरे पनि नपुग नै हुन्छ । रेडक्रस संस्था जति बलियो बनाउन सकियो त्यति सेवा बढाउन सकिन्छ । जति सेवा बढाउन सकियो त्यति सबैलाई राहत मिल्छ भन्दै सानो लेखलाई यही समाप्त गर्न चाहान्छु ।
 सान्दर्भिक सामाग्री –
ड्ड ब्ललगब िचभउयचत  (व्गथि द्दण्ज्ञट– वगलभ द्दण्ज्ञठ, ल्भउब िचभमअचयकक कयअष्भतथ
ड्ड ध्ष्पष्उभमष्ब, तजभ ाचभभ  भलअथअयिउभमष्ब , ल्भउब िच्भमअचयकक कयअष्भतथ
ड्ड टुकराम लामिछाने ,वि.सं.२०८१ जेठ १३ आइतबार, साझा विहानी  

June 23, 2024

बृद्धपाको गन्थन


कथा
सदानन्द अभागी
जेठको गर्मी , तातो हावा , पहाडको खोच, दुई जना बुढाहरू घरको नजिकै पिपलको छहारीमा बसेर दुखेसे पोखि रहेका थिए । उमेरले करिव एक जना ९० वर्ष काटिसकेका थिए निरोगी भएको कारणाले अझै लौरो टेक्न परेको थिएन भने एक जना ८०को हाराहारीमा थिए ।  ९० वर्षे बृद्ध जस्को नाम मनप्रसाद थियो । धन, धान, पुत्रपुत्रीको हिसावले पनि निकै धनी थिए । ८० वर्षे बृद्ध जसको नाम श्यामप्रसाद थियो तर अलिक कमजोड थिए । ९० वर्षेले ८० वर्षेलाई भने जति समय घर्किदै गयो उती कष्टदाई जीवन बिताउन बाध्य हुनु पर्दो रहेछ । छैनन् भनौं भने चारभाइ छोरा छन् । दुईबहिनी छोरी छन् । दुई श्रीमती छन् ।  छन् भनौं भने उमेरले डाँडो काटेको बेलामा म बुढोलाई एक्लै छाडेर आफ्नो आफ्नो बाट्यो लागे । ८० वर्षेले भन्यो हो त नी ठूलदाइ मलाई पनि अचम्मै लाग्यो । अनि भाउजुहरू त दुबै हजुरसँगै हुनुहुन्छ होला नी ?  कहाँ हुनु ! माहिलाले आफ्नी आमालाई पहिल्यै देखि पाल्दै आएको थियो । अहिले पनि जेठी श्रीमती माहिलासँगै बसेकी छन् । उनलाई पनि सहज त छैन । उनीले मेरो अंश हरायो भन्दै गुनगुनाउँछिन् । हैन ठूलदाइ जेठी भउजूलाई अंश दिएको हैन र ? किन नहुनु दिएको हो नी । आमालाई फकाइ फुलाइ हामी तराइमा भएको मौका छोपी कुश्मा अड्डामा लगेर बकस गरेछ छोराले । केही दिन अरू छोरा बुहारी कराए । मलाई गन गन सुनाए । मैले पनि बकस दे भनेको होइन । जाउ अड्डामा मुद्दा हाल । मसँग नकराऊ । उसले आमा पालेकै छ । सबै छोरा सक्षम थिए र मुद्दा लडेर कति नै पाइन्छ र भनेर चुप लागेर बसे । हो अन्यायमा परेर सहेर बस्न त नहुने हो । झै झगडा गर्नु पनि राम्रो त होइन । श्यामले सोध्यो –अनि कान्छी भाउजु नी दाई कता हुनु हुन्छ ? कान्छी श्रीमती पनि निकै रोगी थिइन् । पानी सारेर पनि खान सक्ने अवस्थामा थिइनन् । कान्छी बुहारीले निकै माया दिई । ऊ कान्छातिर नै बस्ने भनेर गाउँबाट सहरतिर लागी । मलाई पनि कान्छा र कान्छीले सहर जाउँ बा भनेका थिए । मेरो मनले मानेन ।  म एक्लै भए पनि गाउँमै बस्ने निधो लिएँ । सानो उमेरदेखि नै मेरो रगत पसीना यही माटोमा भिज्यो । यहाँका जग्गामा , बिरुवा सारें, बाबुआमाको एक्लो छोरो, म सानो छँदा बाबा बडारको बोटबाट लड्नु भयो । अपाङ्ग बाबुलाई पालन पोषण गरें । पहिलो विवाह गरें । छोरा छोरी नभएका पनि होइनन्। छोरा छोरी वर्षैपिच्छे लगातार जन्मन थाले । बाबा अपाङ्ग, आमाले घरको काम गर्न नसकेपछि । घरमा काम गर्ने मानिसको अभाव खड्कियो । म दोधारमा परें । के गरुँ के गरुँ दोधारे मन भयो । गाउँमै एकदमै परिश्रमी नानी थिइन् । कहिलेकाँही कसै कसैले  तेरो घर धान्न सक्ने त यो केटी छ विवाह गर्छस् ? सौता माथि अनि तीन तीन ओटा छोराछोरी माथि कसले केटी दिन्छ र विवाह गर्ने ? म मन मनै प्रश्नवाची हुन्थे । एक दिन लहड चल्यो  रामले यो केटी विवाह गर्छस् भनेको थियो । रामेलाई नै धनेले छोरी दिन्छ भने माग्न त भन्न मन लाग्यो । रामेले मेरो काम गर्न पाएकोमा निकै रमायो । भनुँ, साच्चि हो ? उसले प्रशन तेस्र्यायो । मैले पनि विश्वास दिलाउने गरेर साँचो हो भने । ऊ दौडेर धनेकोमा पुग्यो ।  कुरा राख्यो । धनेले पत्याउन सकेन । ऊ प्रश्नवाची भयो साच्चै हो र ? मेरी छोरी त्यत्रो साहुको छोराले विवाह गर्छ त ? ऊ बाध्यतामा छ । श्रीमती वर्षेनी सुत्केरी भएकी छ । घरमा काम गर्ने मानिस छैन । गरिबका छोरी धनीले विवाह गर्ने भनेको यस्तै वेलामा र यस्तै अवस्थामा त हो नी । सौता भएर के भयो ? कान्छी श्रीमती हुन्छे । सम्पत्ति उसैका हातमा हुन्छ । धने धेरै बेर अल्झियो । सौता साथै झटकेला झटकेली भएको घरमा, धनसम्पत्ति धेरै छ भन्दैमा छोरीको विवाह गरिदिंदा भोली छोरीले दुःख पाउन पनि सक्छे । दिनभरी काम गरेर एक माना कमाएर आनन्दसँग श्रीमान श्रीमती बसेर हाँसी हाँसी खानु नै स्वर्गको आनन्द पाउनु हो । मेरो छोरीमा के छैन ? रूप छ ,सीप छ, अनुशासन छ,आमाको निगरानीमा बसेकी छ , कर्मशील छ छोरी । धने अलमलमा परेको देखेर रामेले के सोच्दै छस् त ? छोरीले दुःख पाउँछे भनेर हो ? धन्दा नमान दुःख पाउँदिन विश्वास लाग्दैन भने गैरी खेत नै जिउनी लेखाइ दिन्छु । धनेले त्यसो केही हैन  गोडधुवा, जन्ती खर्च केही जोडजाम गर्न सक्दिन । एकदिनको इज्जत राखिदिनै प¥यो । धनको अभावले गर्दा त छोरीको उमेर बढेर गएको हो ।धनेका कुरा सुनेर रामेले, धन्दा नमान सकेसम्म विवाह खर्च पनि मागिदिम्ला भन्यो । छोरी बेच्ने काम त म गर्दिन । गरिब छु तर हरिप छैन धनेले भन्यो । घर सल्लाह त गर्नै प¥यो नि श्रीमती ले के भन्छिन् ।  हुन्छ ! हुन्छ ! कि मैले नै राखिदिउँ कुरा । पर्दैन म नै कुरा गर्छु । किन दवाव हाल्ने ? धनेले रामेलाई भन्यो । भोली तपार्इँले जवाफ पाउनु हुनेछ ।  धने निकै चिन्तित मुद्रामा खेतबाट घर आयो । उसको मनमा कौतुहलता उठ्छ बिलाउँछ । घरमा श्रीमतीले खाना बनाएर बसेकी हुन्छिन् । उसलाई खाना खान पनि मन छैन । श्रीमानको चिन्ताजनक अवस्थालाई देखेर श्रमितीलाई पनि खुलदुली उठ्यो तर धैर्यता लिइन् र खाना खान जाउँ भनिन् । खाना खाने काम सकियो । धने बिस्तरातिर लाग्यो ।  श्रीमतीले  खाएका भाँडा माझेर श्रीमानको आडामा गएर बसिन् । बिस्तारै्र दुबैको भलाकुसारी चल्न थाल्यो । धनेले आज एउटा सन्देश आएको छ भनेर श्रीमतीलाई कुरा सुनायो । सुन्तलीले गम्भिर रूपमा के सन्देश होला भनेर कुरा कोट्याई । धनेले अकमकिदै डाँडा घरे साहुले दोस्रो विवाह गर्ने अरे छोरी माग्न पठाएका छन् । सुन्तली झस्किदै भनी छोरा छोरी भै सकेका छन् किन विवाह गर्न प¥यो अरे ।  घरमा काम गर्ने मानिसको खाँचो भयो अरे विवाह नगरी भएन अरे । रामेले त्यही कुरा लिएर आएको थियो । मैले निधो दिएको छैन । तिम्रो विचार के छ सोधेर भोली कुरा गरौंला भनेर पठाएँ । सुन्तली निकै भावुक भई । आफ्नो घरको स्थिति केलाई, छोरीको विवाहको समय पनि गुज्रदै थियो । घरी घरी सौता माथी छोरी दिने भन्दै झस्किन्थि भने घरी घरी दुई तीन विवाह नभएका घरै थिएनन् । गाउँका धनीहरूले दुई तीन विवाह गरेकै छन् ।सम्पत्तिको रेलोखेलो छ । निकै सोचमा परी । भोली छोरीले दुःख त पाउँदिन हो बुढा ? सुन्तलीको मुखबाट आवाज निस्कन्छ । धनेले पीर मान्न पर्दैन जिउनी लेखाइ दिन्छु पनि भनेको छ । ठीक छ सर्वप्रथम साहुलाई बोलाम र दोस्रो विवाहको कारण सोधौं । त्यत्रो ठूलो मानिसले दिएको बचन निश्चय पनि खेर जाँदैन होला ? छोरी मात्रै खोजेको हो कि सम्पत्ति पनि ? मेरी छोरीलाई भोली कसरी रेखदेख गर्छ । सबै कबोल गराएर मात्र निधो गरौंला सुन्तलीले भनी  । मानिस विवसताको दास हो । लामो समय सम्म धने र सुन्तलीले छोरीको विवाहको बारेमा मनन् चिन्तन गरे । विवस परिस्थितिले  निम्त्याएको असहजतालाई कसरी पार लगाउने भन्ने चिन्ताले सताउँदा सताउँदै दुबै निदाए ।
म धनेको घरमा पुगें । सुन्तली हुनेवाली सासूले आफ्ना जिज्ञासाहरू राखिन् । मैलै पनि उनको धारणालाई बुझे। उनलाई विश्वास दिलाएँ र मैले दोस्रो विवाह गरें । यसरी दुई विवाह गरे पनि धेरै छोरा छोरी जन्माए पनि हाम्रो उखान नै छ कि बाह्र छोरा  तेह्र नाति  बुढाको थैलो काँधै माथि । अहिले यही अवस्थामा गुज्रेको छ मेरो जिन्दगी । मनप्रसाद एकोहोरो बोली रहेकोमा उनी बोल्न छाडे र श्यामप्रसादतिर फर्केर मैले सारा जीवन कथा बताउन लागें श्याम भाइ अब तिम्रा कुरा पनि सुनौं न त के छ घरको सन्चो विसन्चो? कसरी चलेको छ जिन्दगी ? भन्दै मनप्रसाद श्यामप्रसादतिर हेर्न थाले ।
के भनौं दाइ जीवनका हरेक कदम संघर्षमा जुटेका छन् । धन हुनेका धन्दा हुन्छन् भने जस्तै म तपाई जस्तो धनी पनि भइन र गरिब नै भनेर खानै नपुग्नेमा पनि रहिन । मेरो जिन्दगी तपाइँको भन्दा निकै फरक छ र मलाई सन्तोष पनि छ । दुई सन्तान ईश्वरको वरदान भने जस्तै धेरै छोराछोरी बनाउने भाग्य मैले पाइन । प्रकृतिले जे जति दिए त्यतिमै सन्तोष लिएँ । हुन त मलाई पनि दोस्रो विवाह गर भनेका थिए । समय त्यस्तै थियो । दुईटी नहुनेलाई   नामर्द रहेछ भन्ने चलन पनि थियो । मैले श्रीमती थुपारेर मर्द बन्न चाहिन । कानुनले पनि दुई विवाहमा बन्देज लगाएको पनि थियो ।  मैले कानुनको पालना गरें । दुई विवाह गर्ने गल्ती गरिन । मानिसले मजाकमा भन्ने गर्दछन् –'तीन गोरुको हल पक्का दुई जोईको घरपक्का ।' यतिमात्र कहाँ हो र 'जस्का छोरा उसको धन, जस्का भैंसी उसको वन ' । यी सबै उखानलाई मनन् गर्दै समयको परिवर्तनलाई ख्याल गर्दे  शनै शनै यी दुबै उखानले पनि बाटो लिइसकेका छन् भन्ने मनमा धारणा पलायो ।  हामी जन्मदाको समय र हाम्रो यो बृद्धपाको समयमा धेरै परिवर्तन आइसकेको छ । एकातिर युवाहरू विदेश पलायन भएका छन् । खेतबारी बाँझो बन्दै छ । धेरै छोराछोरी हुनेवालाको दुर्गति बढ्दो छ । व्यवस्थापन मिलाउनै गाह्रो । धेरै छोराछोरी भएभने बुढेसकालमा हेरबिचार गर्दछन् । त्यो पनि हुँदो रहेनछ । आज म हजुरको अघि खडा छु । खोइ त तपाइँको भावनालाई कदर गरेको । तपाइँकोमा त कोही न कोही आखिरमा काम लाग्ने जोई र पोइ भन्ने उखानले पनि काम गरेन । दुई दुईटी श्रीमती मर्ने वेलामा साथमा एउटै छैनन् । सुन्छु आमा पाल्नेले पनि बुढ्यौली चाहियो भनेर गन गन सुनाई रहेका छन् अरे । बुढेसकाल निकै कठिन हुँदो रहेछ । मानिस भाग्य मानी तब हुँदो रहेछ । जब घरपरिवार मिलेको होस् । आटोपीठो बाँडीचुँडी खान पाइयोस् । सन्तान धेरै किन चाँहिदो रहेछ र हाम्रो धर्म शास्त्रले नै भनेको छ –१०० मुर्ख सन्तान हुनु भन्दा एक गुणवान पुत्र नै असल हुन्छ । हुन पनि हो । मैले धेरैका छोरा देखेको छु गुणवान छन् कर्मशील छन् मातापितालाई देवता सम्झन्छन् । बुहारी पनि सुशील छन् । बुढाबुढीको सेवा गर्छिन् । छोरीले दिने माया बुहारीले दिन्छिन् । घर नै मन्दिर बनाएका छन् । यस्तै हो दाइ, छोरा बुहारीले पनि धेरै सन्तान जन्माउन चाहँदैनन् । हामी दुई हाम्रा दुई भनाइलाई चरितार्थ पार्दै गएका छन् । कुरा गर्न त धेरै मन थियो तर के गर्ने ? छोरीको घरमा जान हिडेको । जान पनि एक लर्कन नै बाँकी छ । आखिरमा बुढेसकाल निकै कष्टकर हुन्छ । यसलाई सहज बनाउने काम हाम्रो पनि हो । मनकारी छोराबुहारी रोज्नु होस् र मधेसमै झर्नु होस् । ल त दाइ विदा पाम् ....।  

     ं