February 20, 2022

शक्तिको मूल्याङ्कन

हाम्रा पुराणहरूमा अनेकौं ज्ञानबद्र्धक कथाहरू पढ्न पाइन्छन् । ती सबै देवता र ऋषिमुनिहरूसँग सम्बन्धित हुन्छन् । यहाँ मैले पनि पौराणिक कालका हा हा र हू हू नामका दुई ऋषिहरूको कथालाई प्रस्तुत गर्न गइरहेको छु । यिनीहरू आध्यात्मिक ज्ञानमा आपूm अर्को भन्दा निकै बलियो भएको ठान्दथे । तँ भन्दा म ठूलो, म ज्ञानी, भन्दै झगडा गर्दै जाँदा दुबैले ब्रह्मासँग गएर आध्यात्मिक शक्तिमा को शक्ति शाली भनेर आप्mना परीक्षा दिएर आफूलाई शक्तिशाली भएको घोषण गराउन चाहान्थे । दुबै जना ब्रह्मसँग गए । ब्रह्माजीको स्तुति गर्दै भने –"ब्रह्माजी हजुर जस्तो ज्ञानी संसारमा कोही छैन । हजुरलाई तीन लोक १४ भूवनका एक चीज थाहा छ । हजुरले भनि बक्सियोस् हामी दुईमा आध्यात्मिक शक्तिमा कुन बलिया छम् ।" ब्रह्माजीले पनि बिचार गर्नु भयो र यी दुईको अहम्तालाई विचार गर्दै अन्तरयामी हुँदाहुँदै पनि तिमीहरूको शक्ति परीक्षण लक्ष्मीपति विष्णुजीबाटमात्र सम्भव छ भनी  भगवान विष्णुको सरणमा पठाए । भगवान विष्णुले यिनका कुरा सुनेर सजिलो सँग भनिदिनु भयो यस्ता गहनकाम त कैलाशपति महादेवबाटमात्र सम्भवछ ।तिमीहरू उहाँकोमा जाओ भने पछि दुबै जना शिवजीकोमा पुग्दछन् । यहाँ पनि हाहा र हू हूको इच्छ्यापूर्ति हुनसकेन । शिवजीले दुबैलाई पृथ्वीमा मतंग ऋषिकोमा जानु र आप्mनो साधना गर्नु भनी पृथ्वीमा पठाउनु भयो । यी दुबै ऋषिहरू मतंग ऋषिकोमा जाँदै गर्दा भयंकर शरीर भएका मतंग ऋषिलार्ई टाढेबाट देख्छन् । हा हाले ऋषिलाई हात्तीको जस्तो ठूलो शरीर भएको  कल्पना गर्दछन् भने हू हूले ऋषिलाई गोही( ग्राह)को रूपसँग तुलना गर्दछन् ।
मतंग अन्तरयामी थिए । यी दुबै ऋषिहरू किन आएका हुन र उनको भावना  कस्तो छ भन्ने ज्ञान ऋषिलाई भैसकेको थियो । अहम्ताले भरिएका यी ऋषि जव मतंगको कुटीमा पुगे र आप्mनो आगमनको कुरा बताए । ऋषिले पनि तपाइँहरूको सोच मप्रति कस्स्तो बनेको छ । त्यहीरूप धारणा धारण गर्नु होस् र आप्mनो शक्तिको परीक्षण आफै गर्नु होस भनेर श्राप दिए । यी दुबैको मृत्यु भयो र हात्ती र ग्राहको रुपमा पुनर्जन्म  लिनु प¥यो ।
यो कथा पुराणबाट लिएको हो स्वनिर्मित कथा हैन )

February 18, 2022

म परीक्षामा सफल भएँ सदानन्द आभगी

         
 एक गाउँमा एउटा धनी मानिसका तीन भाइ छोरा र एउटी छोरी थिए । दिन बित्तै  गए बुढाको उमेर ढल्कँदै गयो । रोगले सताउन थाल्यो । धनी बुढो विमार परेकै समयमा
एउटा मध्यम वर्गिय बृद्ध धनको आवश्यक परेर श्रृण माग्न गएछ । सरसापटी गर्दै चलेका दुबै बुढाको जीवनकाल विमारी बुडाले अर्को बुडोलाई नाइभन्न नसकेकर    उसका साथमा रहेका ९० हजार रूपयाँ सापटी दिंदै भनेछ– " मित्र तिमीलाई थाहै छ मैले योसम्पत्ति कति दुखले सङ्ग्यालेको थिए । छोराहरूको विवाह पनि उच्च खानदानमा गरिदिए । धनको कमी छैन । भाग्यको खेला भनौंकी मैले दोर्न नसकेर एउटीमात्र छोरी लमीको खेलमा परेर अलिक गरिब केटालाईं दिन पुगें । छोरीको दैनिकी कष्टकर छ । अब म कति बाँचुला र ? यो पैसा छोराहरूले थाहा नपाउने गरी छोरीलाई दिने बिचारमा छु । आजको लागि यो पैसा सापटी लैजानु होस् र म मरेभने पनि यो पैसा छोरीलाई दिइदिनु होला।"
सबैका यो जीवन मरणशील छ । नभन्दै बुढाको आयु सकिए छ । यो संसारबाट ऊ सदाको लागि अस्तायो । छोरी पनि बाबुको अन्त्येष्टिको लागि माइत आइन् । हाम्रो परमपरा अनुसार छोरीले ५ दिन मात्र क्रियाकर्म गरे पुग्ने भएकोले बाबुको साथी पैसा बोकेर साथीको घरमा आयो । यी सबैले क्रियाकर्म गर्न त बसेका छन् । बाबुप्रति कत्तिको  पितृभक्ति राख्दा रहेछन् त भनी परीक्षा लिने बिचर उसमा पलायो । छोराहरू र छोरी समेतलाई एकै ठाउँमा बोलाएर भन्यो – "बाबु हो  तिम्रा बाबाको र मेरो साथित्व कति गहिरो थियो तिमीहरूलाई थाहै छ । हामी लाखौंको लेनदेन गर्थेम् । न तमसुक लेखिन्थ्यो न कसैलाई साक्षी राखिन्थ्यो । बुबाले यस पटक ९० हजार रुपियाँ  म सँगबाट लिनु भएको छ । समय मै भन्नु भएन भनौला भनेर अहिले सबैको सामु यो कुरा राखें । छोराको दायित्व हो कि आप्mना बाबुले कमाएको धन सम्पत्ति तथा लगानीलाई उठाउने र बाबुले ऋण लगाएको भए तिरेर मृत्य बाबुलाई ऋण मुक्त गराउने । यस पटक तिम्रा बाबुले मसँगबाट ९० हजार रुपियाँ सापटी लिएका छन् । यस्ता वेलामा जानकारी दिनमात्र आएको हुम् । कहिले कस्ले दिन्छौं त ?" तीन भाइ छोराहरूले जवाफ दिए – "बाबुले हामीलाई नसोधी लिएको ऋण हामीले तिर्न बाध्य छैनौं । तपाइँलाई थाहै छ यो घरमा पैसाको कमी छैन । एकलाख रुपियाँँ त बाबाको बाकसमा नै दाखिला थियो । उठाउने रकम र तिर्न पर्ने रकमको बहीखाता हामीसँगै छ । तपाइँले दाबी गरेको रकम हामी दाजुभाइले तिर्न बाध्य छैनौं ।हामी तिर्दैनौं ।"
छोरीले नजिकबाट सुनिरहेकी थिइन् । दाजुहरूले पैसा नतिर्ने भए पछि । उनको मन तीतो भयो ।त्यत्रो पैसा तिर्न सक्ने क्षमता पनि थिएन । उनी लामो सास तान्दै बाबुको साथीलाई भनिन्– "अंकल संसार विश्वासमा अडेकोहुन्छ । हजुरहरू दुईको मित्रता लेन देन सबै के कसरी हुन्थ्यो सबैलाई थाहा छ । बाबाले लिएको रकम म सँग त छैन तर म सँग  गहना छन् ती गहना लगेर बेचेर हजुरको ऋण के कति असूल हुन्छ लिनुहोस् र बाँकी रकम म हजुरलाई पछि दिन्छु ।"
बाबुको साथीले भन्यो –"धन्य हौ छोरी तिम्रो महान पितृभक्तिप्रति। तिम्रा बाबाले मलाई  ९० हजार रुपियाँ तिमीलाई दिनु भनेर सापटी दिएका थिए राख" भन्दै ९० हजार रुपियाँ छोरीलाई दियो । अनि भन्यो– " मैले मायाको तराजु बाबुआमाप्रति छोराछोरीको कति संतुलित छ या बाबु आमालाई माया गर्ने तराजु छोराको भन्दा छोरीको गह्रुङ्गो  हुन्छ भन्ने सुनेको थिएँ । मैले परीक्षा लिनु थियो म परीक्षामा सफल भएँ ।"

प्रजातन्त्र कहिले आउँछ ?” सदानन्द अभागी

आज शुक्रबारको दिन । कावासोती बजार बन्द थियो । तैपनि राम कावासोती पुग्नै पर्ने बानी बसी सकेकोले ऊ एक्लै भए पनि लुरुलुरु हिंडेर फलपूmल चोकतिर जान घरबाट निस्कियो । आज ऊ एक्लै थियो । कुसनरीबाट अगाढी बढ्दै गर्दा उसका मनमा अनेकौं तरङ्ग उठ्छन् ।ऊ उकालो चढ्छ । उकालै चढेपछि दुईओटा चौतारीको नजिक पुगेपछि ऊ दोधार्मा पर्छ । मनमा कुरा खेल्छन् र बस्ने कि अगाडी बढ्ने सोचमा ऊ डुब्छ । केही क्षण बस्नु नै राम्रो भन्ने निष्कर्ष निकाल्छ । दाहिने तर्फको  चौतारीमा ऊ बस्न पुग्छ । ऊ बस्नमात्र थालेको थियो पश्चिम दिशाबाट एउटा ठूलो पोथी बँदेल बच्चा सहित रप्mतारमा पूर्वतिर दौडी रहेका थियो । राम निकै डरायो ।  केहीसमय बसेपछि ऊ त्यहाँबाट अगाडी बढ्छ ।केटाकेटीहरूले फोटो खिच्दै हाँस्दै गरेको देख्छ । उस्ले आप्mनो जवानीलाई स्मरण गर्छ । उसको पालामा न क्यामेरा नै थिए । आजको जस्तो खुलापन पनि थिएन । केटा केटी सँगै भए यो त विग्रिएछ भन्थ्ये
 ऊ अझै अघि बढ्छ । त्यहाँ जंगलमा लगेर छोडेका गाइका बाच्छाहरू देख्छ । कुपोषणलेयुक्त ,गाईले बाच्छो नलगाएसम्म दूध नदिने भएपछि बाच्छा पाल्न विवसताका कारणले पालिएका र गाइले दूध दिन छाडेपछि जंगलमा लगेर छोडिएका । खानको लागि घाँसपात भए पनि त्यहाँ तिन्ले पिउनेपानी पानी छैन । पूर्व –पश्चिम  राजमार्गको दुबैतिर यस्ता वेवारेसी बाच्छाहरू ऊस्ले थुप्रै भेट्छ । यी  निदर्यी मानवहरूले दूध बेचेर पैसा कमाउने लोभका कारणले आप्mनो मानवीय धर्म, कर्म, दया, माया, सबै त्यागेको देख्दा ऊ दुखित बन्छ ।
गाई पाल्ने दूध बेच्ने बाच्छा कसरी मर्छन् भन्ने स्वार्थी प्रवृत्तिमा ऊ सहमत हुन सक्दैन  । उसले संविधानमा गाईलाई राष्ट्रिय जानवरको रूपमा  उल्लेख गरेको  सम्झन्छ ।  धर्मसापेक्ष  हिन्दुराष्ट्रलाई धमैनिरपेक्ष राष्ट्रको रूपमा घोषण गरेको सम्झन्छ ।   अन्त्यमा ऊ केही क्षण वेवारिसे बाच्छा बन्छ र सोच्न थाल्छ –    
"मेरी आमा लक्ष्मी मानिन्छिन् । तिनै आमाको छोरा म  आज यो दुर्दशामा  बाँचिरहेको छु । धर्मसापेक्ष भएर के नै भएको थियो ? हो त्यसबेला हामीलाई जोत्ने काममा प्रयोग हुन्थ्यो, जोत्नेदिन दयावान मालिकले पेटभरी खुवाउँथ्यो र दिनभरी कुटि कुटि जोत्ने  काम गथ्र्यो । आजको जस्तो यो अवस्थामा मर्न पर्दै नथ्यो । आज विकासले तीब्र गति लियो, हाम्रो काम सबै टेक्टरले गर्न थाल्यो । हामी लक्ष्मीका पुत्र भएर पनि एक गास खान पाउने अवस्थामा रहेनौ ।
आज धर्मनिरपेक्ष भएर, हामी बाच्छाहरूलाई  के नै हुनेवाला छ र ? अँ एउटा कुरा के भने हमीलाई खानेवाला धर्मका मानिसको संख्या बढ्दै गएको छ ।  तिनीहरूको संख्याले  बहुमत प्राप्तगर्न सक्यो भने हामी अभक्षबाट भक्षमा परिणत हुन सक्छौं ।  त्यति वेला भने यिनै गाईपालकले पैसाको लोभले हामीलाई राम्रैसँग पाल्ने छन्, मोटाउँछ कसरी भन्ने छन् र कटाइमा बेच्ने छन् । हाम्रो यायु यतिवेला पनि अर्कैको हातमा  सुरक्षित हुनेछ । ? "
अन्त्यमा रामु आप्mनो सहीरूपमा आउँछ र भन्छ –"यी पाल्तुपशुको प्रजातन्त्र कहिले आउँछ ?"

February 5, 2022

डा. नारायणप्रसाद खनाल र सदानन् बीचको भलाकुसारीको सार संक्षेप्त

१ं सर, नमस्कार! आराम हुनुहुन्छ? वर्तमान दिनचर्या केसरी बिताइरहनुभएको छ ?
नमस्कार सर । म आरामै छु । हाल मेरो दैनिकीहरू तीनवटा काममा व्यतित हुँदै गएका छन्। सर्बप्रथम घरको काममा सहभागी हुनु , दोस्रो काम साहित्य लेखन र साहित्यिक कृतिहरू अध्यन गर्नु  र तेस्रो काम समाज सेवा (जेष्ठ नागरिक जिल्ला संघको अध्यक्ष भएको नाताले जेष्ठ नागरिक संस्थालाई सम्बद्र्धन गराउनुमै व्यस्त छु) ।
२.यतिखेर कुनै नया कृति तयार गर्दै हुनुहुन्छ कि?
स्वर्गको यात्रा भन्ने महाकाव्य (गरुण पुराणको कथामा आधारित ) धेरै वर्ष भयो पुरा गर्न सकेको छैन । त्यसमा पनि समय दिन पर्ने हो त्यति समय दिन सकेको छैन तापनि यसलाई तयार गर्नै पर्छ भन्ने मनमा लागेको छ । समालोचना लेखनले निरन्तरता पाइराखेको छ र विभिन्न पत्रपत्रिकाम प्रकाशन भै राखेका छन् ।
३. छयहत्तरौं वर्षमा पदार्पण गर्नुभएको छ,कसरी बितेजस्तो लाग्छ यो समय ?
यसको जवाफ कसरी दिने खोई ? बालककालदेखि हालसम्मका सबै दिनको स्मरण गर्दा बृहत ठेली नै बन्न जान्छ तर हलुका रूपमा लिने हो भने यी दिन ख्यालख्यालमै बिते जस्तो लाग्छ ।
४. कृषि प्रविधि र यसका बिउबीजन,माटोपानी ,उर्बरक जस्ता तमाम वैज्ञानिक कुरामा  र साहित्य सृजनामा लाग्दाका केही मीठा–नमीठा अनुभव भए जान्न पाऊँन ?
कृषि प्रविधि र यसका बिउबीजन,माटोपानी ,उर्बरक जस्ता तमाम वैज्ञानिक कुराहरू मेरो जीवन निर्वाह गर्ने वाटो(जागि) हो । यसमा मैले थुप्रै परिश्रम गर्नु प¥यो । खास गरेर मुख्य पढाईको विषय पशुपालन रह्यो । जागिर स्थाई माटो विज्ञानमा भइयो तर पनि म माटोमा नै भिजे थुप्रै कृतिहरू, लेख रचनाहरू प्रकाशनमा ल्याएँ, नेपाल टेलीभिजन र रेडियो मार्फत सन्देश प्रवाह गरें । यी काम मेरा जीवनका मिठा अनुभव भए । यसै सन्दर्भमा माटो जाँचगर्ने प्रयोगशाला निर्माण गर्दा मसिन जडान गर्दा,दक्ष जनशक्तिको अभावको कारण सहजरूपमा माटो मल जाँच गर्ने तरिका तथा मेशिनको अभाव र बजेटको समेत कमी भएको बेलाके गर्ने के नगर्ने भन्ने सोच पलाउँदा दिक्क पनि लागेर आउँथ्यो तर गर्छु र गर्न सकिन्छ भन्ने अठोट भित्र मनबाटै पलाएर आउँदा नमिठा चीज पनि मिठोमा हुँदारहेछन् । सबैले भोग्न पर्ने दैनिकी तीतो मिठो अनुभवको मैले पनि गरें ।
 कुरा रह्यो साहित्य सिर्जनाको । यस विषयमा साहित्य मेरो रुचिको विषय हो । यसमा शब्द चयन र संयोजन जस्ता विषय ् छन्दको ज्ञानको अभावले गर्दा छन्दशास्त्रीहरूको माझमा बस्दा केही कम आनन्द भएको महसूस गरेको छु
 ५.यति वेला  'सदानन्दको जीवन,कर्म र व्यक्तित्व' शोधग्रन्थ प्रकाशित हुँदैछ ,के यसअघि पनि कुनै  आफ्ना कृति  र जीवनीबारे यस्तो शोध भएको थियो?
मेरो व्यक्तित्व र कृतित्वको दुई सोधपत्रहरू भएका छन् । पौडेल, दुर्गा, (२०६४), साहित्यकार सदानन्द अभागीको जीवनी, व्यक्तित्व र कृतित्वको अध्ययन (अप्रकाशित स्नातकोत्तर शोधपत्र), भरतपुर, वीरेन्द्र बहुमुखी क्याम्पस र गड्तौला, गंगाराम, (२०७२), सदानन्द अभागीको जीवनी, व्यक्तित्व र कृतित्वको अध्ययन, (अप्रकाशित शोधपत्र), कीर्तिपुर, त्रिभुवन विश्वविद्यालय । गंगारामको सोधपत्रमा सदानन्द अभागी गंगाधर जैसी रिजालको नाति कलाधरको छोरा हुनुपर्नेमा बासुदेवको नाती हुन गएको छ ।गंगाधर र बासुदेव सहोदर दाजुभाइ थिए । वंशावली विवरणमा गंगाधरको नाती, कलाधरको छोरा पंक्तिमा हुन पर्नेमा बासुदेवको पंक्तिमा राखिएकोले त्रुटी भएको छ ।
६.जीवन वास्तवमा के रहेछ सदानन्द सर?
 मेरो बुझाइमा जीवन संघर्ष हो । जो संघर्ष गर्न सक्छ उसको जीवन सफल हुन्छ संघर्षबाट भाग्ने मानिस कहिल्यै सफलता हाँसिल गर्न सक्दैन भन्ने रूपमा परिभाषित गर्थे तर दिन बित्तै जाँदा, अनुभव बटुल्दै जाँदा जीवन के रहेछ  भन्नु भन्दा जीवन के रहेनछ भन्न मन लाग्छ ।जीवन पूmल पनि हो अनि काँडा पनि हो । जीवन हाँसो पनि हो र रोदन पनि हो,जीवन स्वर्ग पनि हो र नर्क पनि हो । समुच्चमा संसारिक जीवनको एक उच्चतम् क्रीडास्थल हो । जन्मेदेखि मर्ने वेलासम्म विभिन्न खेल खेल्दाखेल्दै संसार छाड्दछम् ।    
७. तपाईंले अहिले र निकट भविष्यमा के के गर्ने योजना बनाउनुभएको छ ?
कुनै पनि कामको लक्ष हाँसिल गर्न योजना बनाएर काम गर्नुपर्छ तर मैले कुनै खास योजना बनाएको छैन ।त्यसैले जेजति उपलब्धी हाँसिल गर्नु पर्ने थियो त्यति हाँसिल गर्न सकेको छैन तर  लेखन र समाज सेवालाई बाँचुन्देर, शरीरले साथ दिने बेलासम्म निरन्तरता दिने बिचारभने जीवन्त छ ।
८.आफ्ना सन्ततिलाई र  साहित्यका पाठकहरूलाई एक स्रष्टाका हैसियतले के सन्देश दिन चाहनुहुन्छ?
आजको संसार सांघुरो घेरामा बाँधिएको छ । मिनट मिनटमा संसारका हरेक क्रियाकलाप हामिले सुन्न सक्छौ टिभी द्वारा देख्न सक्छौ त्यसो हुँदा समय सुहाउँदो भएर अगाडी बढ्न सक्नु पर्छ । अध्ययन र लेखन कर्म नै सबैसँग प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष जोडिने माध्यम हुन् । सिर्जनाले मानिसलाई परिवर्तनको पाठ सिकाउँछ र सिर्जनाकारलाई अमरत्व प्रदान गर्छ । अति व्यस्तताको अवस्थामा पनि केही समय अध्ययन र सिर्जनामा लागौं मानिसको यो अमूल्य जीवनलाई साकार तुल्याउँ ।  
९. त्रिवेणी साहित्य प्रतिष्ठान (र परिषद् समेत )बाट प्रकाशित कृति र यसका कर्मबारे  केही टीका टिप्पणी सुनौ न ?
त्रिवेणी साहित्य प्रतिष्ठानको पूर्वरूप त्रिवेणी साहित्य परिषद थियो । यसले साहित्यको क्षेत्रमा गहकिलो काम गर्र्दै नवलपरासीको साथै छिमेकी जिल्ला चितवन लगायत विविध स्थानहरूलाई समेट्दै साहित्य सम्मेलन, कविगोष्ठि, स्रष्टासम्मान, नगद पुरस्कार र कृति प्रकाशनको क्षेत्रमा अतुलनीय काम गरेको थियो ।हाल यस्को कार्यगत गतिशीलताले गर्दा त्रिवेणी साहित्य प्रतिष्ठानको रूपमा परिणत भएको छ । प्रतिष्ठानमा परिणत भएपछि  साहित्यिक कार्यक्रम, कृतिप्रकाशन र सदस्यता बृद्धिको क्षेत्रमा कार्यगत तीब्रता बढ्दै गएको छ । यस प्रतिष्ठानको नेतृत्वदायी भूमिकामा डा. नारायणप्रसाद खनाल अग्रणीरूपमा रहनुको साथै गोविन्दराज विनोदी लगायत सम्पूर्ण त्रिवेणी साहित्य प्रतिष्ठानका परिवारको महत्वपूर्ण योगदान छ भन्दा अन्यथा लाग्ने छैन । यस्तो महत्वपूर्ण प्रतिष्ठानको आजीवन सदस्य हुन पाएकोमा आपूmलाई गौरान्वित ठान्दछु । मेरा सिर्जना 'मोहनीको मीठो म्वाइँ –कवितासङ्ग्रह र 'पाल्पालीका गजलमा दृष्टि'(समालोचनासङ्ग्रह) यसै प्रतिष्ठानले प्रकाशन गर्नुको साथै मेरै बारेमा पाल्पा निवासी राम ज्ञावली, द्वारा सिर्जना गरिएको 'सदानन्दको जीवन, कर्म र व्यक्तित्व' शोधग्रन्थ पनि यसै प्रतिष्ठानबाट हुनगइरहेको छ । उक्त शोधग्रन्थको सम्पादन गर्न र प्रकाशन व्यवस्थनपनमा अहोरात्र खट्नु भएकोमा आदरणीय÷अग्रज, समालोचक, तथा बरिष्ठ साहित्यकार डा.नारायणप्रसाद खनालज्यू, जीवन, कर्म र व्यक्तित्व' शोधग्रन्थलाई आद्योपान्त पढेर लेखकलाई सुझाव एवम् शुभकामनारूपी धारणा राखिदिनुहुने आदरणीय÷अग्रज तथा बरिष्ठ साहित्यकारहरू प्रा.डा. चूडामणि बन्धु र गोविन्दराज विनोदी ज्यूको साथै त्रिवेणी साहित्य प्रतिष्ठान परिवारप्रति आभारव्यक्त गर्दछु ।
१०.नवलपरासीको नेपाली  साहित्यले राष्ट्रिय साहित्य निर्माणमा के कसरी योगदान गर्न सक्ला सर ?
म त भन्छु नवलपरासीको नेपाली साहित्यले राष्ट्रिय साहित्य निर्माणमा वर्तमान परिपेक्षमा नै योगदान पु¥याएको छ । नवलपरासी विभाजन नहुँदा, यसको योगदान अझै बढी थियो तर विभाजित नवलपरासी(नवलपुर क्षेत्र)मा पनि उच्च स्तरीय साहित्यकार छन् र उच्चस्तरीय साहित्य सिर्जना भएकाछन् । नेपाली साहित्यको स्तर राष्ट्रिय मात्रै नभएर अन्तराष्ट्रियस्तरमा प्रतिस्पर्धामा जान यहाँका उच्चकोटीका कृतिहरूको अंग्रेजी लगायत अन्य भाषामा अनुवाद गर्न सक्नु पर्छ ।अनुवादित लेख र।चनालाई प्रचार प्रसार गर्नुपर्छ । आधुनिक प्रविधिहरूको प्रयोग गरेर लेखिएका लेख रचनाहरूलाई राष्ट्रिय  र अन्तराष्ट्रिय पाठक सामु पु¥याउन सक्नुपर्छ । खोज अनुसन्धानमा लाग्नु पर्छ ।  
११.अन्तमा सरलाई केही थप कुरा सोधेको भए हुन्थ्यो जस्तो लागेको भए कृपया त्यसको पनि जानकारी पाऊँन सर ?
यस विषयमा यति वेला  'सदानन्दको जीवन,कर्म र व्यक्तित्व' शोधग्रन्थ प्रकाशित हुँदैछ भन्ने प्रश्न डा. सावले मथि उठाउनु भयो । 'तपाइँकै बारेमा लेखिएको कृतिमा' राम ज्ञावलीले पनि केही भन्नु हुन्छ भन्ने प्रश्न राख्नु भएको थियो तर मैले कुनै टिप्पणी गर्नु हतारिनु हुन्छ भन्ने जवाफ दिएको थिएँ तर आज एउटा कुरा यहाँ राख्नुपर्ने देखियो र्। त्यो कुरा के भने  'सदानन्दको जीवन,कर्म र व्यक्तित्व' शोधग्रन्थमा सहभागी सम्पूर्ण साहित्यकार,शुभेच्छुककर्ता भूमिकाकार, घरपरिवार, मेरा हाकिमहरू, मसँग काम गर्ने सहकर्मी साथिहरू, मैले काम गरेका क्षेत्रका कृषक परिवारहरू ,कलाकार, चित्रकार,पत्रकार,विभिन्न साहित्यिक संस्थाहरू,पत्र पत्रिकाहरू, टेली भिजनहरू इष्टमित्र, बन्धुवान्धव,आदि आदि सम्पूर्णको म प्रतिको आदरभावले गर्दा आज मेरो गौरवमय इतिहासको निर्माण भएको छ । यी सबै मेरा सदृश्य देवता हुन् । यी देवताको पूजा आराधना नै  सच्चा भगवान भक्ति हुनेछ भन्दै जीवित देवताहरू तथा मृत्यपितृहरू सबैमा हार्दिक आभार व्यक्त गर्दछु ।
धन्यवाद
२०७८ साल माघ महिना २२ गते