बलात्कृत भएकी थिइन

बलात्कृत भएकी थिइन सदानन्द अभागी      नेपालको पश्चिम भागमा एउटा सुन्दर सहर, माथी सुन्दर हिमालको श्रृङ्खला, राम्रो माछापुछूेको चुचुरो, चुचुरोको तल हिमनदी र हिम नदीको बहावको सुन्दर झर्ना। पोखरा बागलुङ्ग राजमार्गको मध्य विन्दु,, पूर्व र पश्चिम जङ्गलको बीचमा एउटा सानो तर सुन्दर बजार र त्यो बजारमा एउटा सानो सरकारी कार्यालय केही कर्मचारी, कामको व्यस्तताको अभाव, दिन काट्न धौ धौ हुनाले उनी कहिले वनतिर कहिले बजारतिर टहलिने गर्दथे। म पनि घरको काम सकेर दाउरा घाँसको लागि वनतिर लाग्दथें। हाम्रो जम्का भेट हुन्थ्यो। म वनतिर लाग्दथें। उनी कार्यलयतिर लाग्दथे। भेटघाटको कर्म धेरै दिन सम्म चलिरहेको थियो। हाम्रो बीचमा मुस्कानको साटासाट हुन थाल्यो। उनले मीठो मुस्कान छाड्दथे, म सर्माउँथे र मुन्टो तलतिर झार्दथें।       आजको परिवर्तित संसार, द्रव्यशक्तिले को कहाँ पुगेको छ थाहै लाग्दैनथ्यो तर दीन-दुःखीको अवस्था दैनिकीमा नै अिल्झकएको हुनाले गरिबीको गहिराइबाट उत्रिने त कुरै छाडौं, अझ पातालिंदो थियो / छ। म एउटी गरिब घरकी छोरी मेरो संसार भनेको गरिबी नै लाउनु गरिबी नै खानु र गरिबी नै ओढ्नु ओछ्याउनु थियो। गरिबीको संसार नै मेरो ठूलो विश्व थियो। सक्षम भए पनि अर्थाभावले गर्दा मेरो दैनिकी भने घाँस र दाउरामा अड्केको थियो।      बढ्दो महगी, माग्दो दाइजो, समाजको आडम्वरले गर्दा म वयस्क भएर पनि कसैकी श्रीमती बन्न सकेकी थिइन। सँगै जन्मेका धनाढ्यका छोरीहरू साधना र भावनाको भने बिबाह भै सकेको थियो र बिमला र सर्मिला भने क्याम्पसमा डिग्र्री हाँसिल गर्दै थिए। जवानीले सताउने बेला भए पनि कुनै पुरुषसँग मेरो सम्पर्क थिएन। भावनाको पोखाइ भने जङ्गलमा हामी दुई बीच सुरु भएको थियो। हामी खुलेर बोल्ने गरेका थियों। उनी एउटा कर्तव्यनिष्ठ कर्मचारी थिए। उनको आफ्नो कर्तव्यमा सजग थिए। हामी अवत निकै नजिक पुगेको थियौं तर मायाको पोको साट्न मात्र वाँकी थियो तर त्यसको समय भने आएको थिएन।      एक दिनको कुरा हो। मसँग मेरी सखी निर्मला पनि थिई। हामी वनमा दाउरा काट्न जानु थियो। वनतिर जानुको साटो हामी सरासर बजारतिर लागेम्। हामी बजारमामात्र प्रवेश गरेका थियौं, उनी र उनको साथी आज वनतिरै लाग्न कस्सिएका रहेछन्। मेरो र उनको आँखा जुध्यो। उनी मुस्कुराए, मेरो भने टाउको निहुरियो। निर्मला आज निकै चन्चले देखिन्थी। ऊ सरासर दोकानतिर लागी। उसले चिनीगम किनी अनि मेरो छेउमै आएर टाँस्सिई। हामी दुबै अघिअघि लागेम् र उनीहरू दुबै हाम्रो पछि पछि लागे। उनी आज निकै आकर्षक लागेका थिए। लालीमाले भरेको सेतो अनुहार हँसिलो मुहार,कालो कपाल, पुष्ट गाला, सरकारी पोशाक भन्दा बाहिरको आवरणले गर्दा म जस्ता धेरै युवतीहरू उनी प्रति आकर्षक हुन सक्दथे। उनको साथी पनि उनी भन्दा कम थियनन्। निर्मलाको चाल सुस्तियो, उनको चाल लम्कियो र उनको साथीको चाल पनि कताकता सुस्तियो। अव त हामी चार जनाको दुई जोडी बन्यो। हामी दुबै वनतिर पसेम् र उनीहरू पनि हामी भन्दा पहिलै वनतिर छिरीसकेका रहेछन्। हामी त्यति टाढा भने थियनौँ। निर्मला र उसको साथको मानिस बोलेको र हाम्रो बोली भने गुनगुन आवाज सुन्न सकिन्थ्यो। उनीहरू ठूलो स्वरमा हाँसेको सुनियो। मेरो मनमा पनि ठूलो खुलदुली चल्यो। म उनको नजिक पुगें। उनी पनि आज अघिपछिको जस्तो शान्त थिएनन्। उनि निकै चन्चले थिए। उनका हात मेरो शरीरभरि कताकता दकुर्न थाल्यो। हामी निकै आवेशमा थियौं।      उताको हाँसो अडियो। वन सुनसान जस्तो लाग्यो। मैले "निर्मला" भने। उनी बोलिनन्। निर्मला र उनको साथी कता लागे हामीले थाहा पाउन सकेनौं। हामी मीठो रसिलो भवनामा बगि सकेका थियौं। हाम्रा सबै इन्द्रियहरू पग्लिसकेका थिए। आज कता कता मैले मेरो सर्वस्व उनलाई समर्पण गरिदिएँ। हामीले आफ्नो मीठोस्वाद चाखी सक्दा नसक्दा गाउँलेले हामीलाई घेरी सकेछन्। त्यो त हामीलाई थाहै लागेन। वदमास निर्मलाले गर्दा हाम्रो गहिरो प्रेममा आगो लगाइ दिई।गाउँलेले एकाएक आक्रमण गरे। हामी अत्तियौ। उनी अवाक थिए। म के भनौ के भनौ भएँ। घटनास्थल, ठूलो जमात, मेरो मतिहीन अवस्था, छोटो समयमा के बोल्ने, सुझबुझको अभाव, दिर्घकालिन असरको के पर्ने आदिको ख्यालै आएन, मेले छोटो उत्तरमा भने -"जवर्जस्ति"। त्यो उत्तेजित समाज, उनको कार्यालयतिर बढ्यो। आवेग र आक्रोशको झुण्डले कार्यलयमै घेरा हाल्यो। सरकारले शान्तिसुरक्षाको लागि पुलिस खटायो, दोहोरो झडप भयो। ढुङ्गा हाना हान भयो, बन्दुक पड्को, त्यहाँ के के भयो एउटा अपराधीको बन्दी भावमा रहेकी अचेतनले सबै थाहा लाग्ने कुरै भएन। मलाई अस्पताल पुर्‍याइयो। सुनिन्छ, बलत्कारको समचार बढाइ चढाइकन संचार माध्यमबाट प्रक्षेपण भयो। वलत्कारमा रगत भल्भल्ति बगेको समाचार सनसनती फैलियो रे। डाकटरको प्रतिवेदनतिर म लागिन। उसले के लेख्यो म जान्दिन। मेरो कुमारीत्व तोडिएको दिन थियो। सायद यसै कारणले होला मेरो सम्वेदनशील अङ्ग भने थोरै रङ्गििएको थियो। मानिसको संख्पा बढयो, समाज बस्यो, दवाव दिइयो, यातायात बन्ध गरियो, हामीलाई दोषी ठहर्‍याइयो, हर्जना तिराइयो, कार्वाहीमा पारियो तर समाजले जसको नासो हो उसलाई सुम्पियन। नासोको अधिकारी भने सजाएँ र कार्वाहीमा पर्‍यो।      भनिन्छ कसैले कसैलाई प्रेम गर्नु पाप हैन, स्वच्छाले आँफूलाई समर्पण गर्नु पनि त कुनै अपराध हैन। कसैले भावनात्मकरूपमा पवित्र भावनामा उपभोग्य बस्तुप्राप्त गर्दछ र ग्रहण गर्दछ भने त्यो पनि लुट/बलात्कार हैन । त्यो त उपहार हो। आज मैले सुम्पिएको सौगात बलत्कार भयो,। आज त्यो चिज लुट भयो र नारीको अस्तित्वको संरक्षणको सट्टा दण्डदिने निहुमा घुमाउर्‍यो पाराले मूल्य तोकियो।       बास्तवमा त्यो घटनामा हामी दुबै सत्य थियौं। त्यहाँ दुई गरिब आत्माको मिलन थियो, भावी जीवन सुन्दरतामा परिणत हुने सपना थियो तर एउटी नारीको हकमा अर्की नारीको अविवेकी कुठाराघातले गर्दा कसैको जीवन बर्बाद भयो। यी सबै धारण, भावना र कामना चकनाचुर भए। समाजले अन्धाधुन्दमा कसैले गरेको बदमासीमा सही हो या गलत, त्यसको ख्यालै गरेन, समाजको अविवेकी निर्णयले गर्दा म कस्की त्यो त थाहै भएन । मैले मलाई नै धिकार्नु पर्ने कुरा के भने मैले मेरो आफ्नो यथार्थतामा अडिन सकिन त्यसको कारणले उनी बलात्कारी भए, म बलाल्कृत भएँ समाजको न्यायको कारणले गर्दा म अलपत्र परें र गरिब नारीको मूल्य तोकियो जसको भावी असर गरिब नारीहरू धनीको पैसाको खेलौना बन्नु पर्ने देखियो । यथार्थतामा म बलात्कृत भएकी थिइन।   (यो काल्पनिक कथा हो कसैलाई तोकेर लेखेको हैन )