बैधानिक विवाह

सदानन्द अभागी
आजको समय भनेको वैज्ञानिक युग हो । यस युगमा राम्रा नराम्र सबै किसिमका काम हुन्छन् । मानिसको आहारमा पनि हिजो र आजमा फरक छ ।मानिसले खाद्य अखाद्य सबै चीज ग्रहण गर्दछन् । जस्ले सन्तुलित खाना खान्छ । त्यो मानिसको शारीरिक बृद्धि पनि चाँडै चाँडै हुन्छ । । उसका सबै अङ्ग–प्रत्यङ्ग चाँडै बृद्धि हुन्छन् । ती अङ्ग–प्रत्यङ्गले आफ्ना आफ्ना कामकोे थालनी गर्छन् । यसैक्रम अनुसार एक जना १६ वर्षे युवती र एक जना १८ वर्षे युवक क्षिमेकीको रूपमा बसोबास गर्दथे सँगै सँगै पढ्न जान्थ्ये युवतीको खानदान मध्य वर्गीय भएता पनि युवकको तुलनामा आर्थिक अवस्था कमजोर थियो  ।
प्रेमले न त धन खोज्छ न त जातभात नै । यसले खोज्ने भनेको मिलन नै हो । मानव भोकमा जति तडपीत हुन्छ त्यति नै तडपीत जैविक भोकमा हुन्छ । चञ्चले अवस्थाको भोकले दुबै तडपिन थाले । घरमा भन्न दुबैले सक्दैनथे तर दुबै मिलनको लागि भने आतुर थिए । यसै सिलसिलामा दुबैले घर छाड्ने बिचार पलायो । दुबैले केही दिन दार्जिलिङ भ्रमण गर्ने र आफ् ना इच्छालाई पूर्ति गर्ने निधो लिए । एका विहानै घरकाले थाहै नपाउने तरिकाले घरबाट अलप भए । ओल्ला घरले पल्ला घरेसँग सोधनी गर्दा दुबै घरकालाई थाहा लाग्यो कि दुबै जना घरमा छैनन् ।
 खोज तलास सुरु भयो । खवर यत्रतत्र छरियो । दार्जिलिङमा लिएर गएको धनले पनि विदा माग्यो । उनी दुबै अर्थ अभावले घर फर्कन बाध्य भए । दुबै आफ्नो आफ्नो तरिकाले समय मिलाएर घर प्रवेश गरे । केटी तर्फकालाई    मनमा निकै तर्कना खेःल्न थाल्यो । अवत कन्या कन्यामा रहिनन् । विवाह गरिदिने भने पनि कानुनले दिँदैन । गर्भवती भए के गर्ने ? आदि शंका उपशंकाले जरो गाडो । बाबुले यस कठिन घडीमा केटीलाई केही अझै घरभित्रै लुकाएर राखे  र केही दिनपछि मामा घरबाट आएको बाहना बनाइयो । गाउँमा गाइँगुई हल्ला चल्यो । तर त्यसले वैधानिकता पाएन । दुबैको जैविक  आवश्यक्तालाई सरकारी कानुनले तगारो तेस्र्यायो । विवशताका शिकार बनेका दुबै उमेरको पर्खाइमा थिए । केही समयपछि केटाका घरपरिवार गरिबीको मारमा परि त्यहाँबाट हिड्न विवश भए ।
  आज केटीको आगनमा बाजा बजिरहेका छन् । नयाँ दुलहाको आगमन भएको छ । नेपालका कानुनले विवाहलाई स्वीकृत गरेको छ । पूर्वप्रेमीले यो खवरलाई सुनेपछि आफ्नो गरिबी, युवायुवतीको जैविक आवस्यतालाई मिचेर बनाएको नेपालको कानुन, कानुनको पालना गर्न नसकी विवशतामा गरिएको विवाहमा रोकिएको विवाह दर्ता, भावी जीवनको मार्गचित्र आदि  आदि सोचलाई मनमा खेलाउँदै  उसको मुखबाट निस्कन्छ –धन्य हो यो प्रेम ! धन्य हो आवश्यक्तालाई नबुझी बनाइएको कानुन ।
 (यो काल्पनिक कथा हो, कसैलाई तोकेर लेखेको होइन)
धन्यवाद
कावासोती, २०७९ साल चैत्र १ गते